چهل و هشت

به هر سو

كشد زوزه ي مرگي

در آن دشت پُر از برف

كه شايد

بگيرد

از آن گله ي گوسپند

غرامت

به گنگي

كشيد نعره ي دردي

در آن تيره شب سرد نفس گير

كه شايد

بگيرد

از آن گرگي خونخوار

سپيد بره ي گوسپند

در آن سرد زمستان

ندارد كسي تاب و تواني

كه ايستد به ياري

به جنگي كه در آن

گرگي خونخوار

فرو خورد

دلاور

               هدايت اله امينيان

               گرگان 29/7/1376

خاطر مضطرب از یاد تو را ، می سپارم به آب

ترس بی تو نگریستن به جهان را چه کنم ، ریشه ی تنهایی من!

در آبادي ما

زنان

پرورنده گوسفند

بزغاله ها

گوساله هاي بي شاخ

خويِ شان

ندوشيدنِ شير

تلنگرِبازيگوش

خوابِ پريشانِ باغبان

مي رساند

رنجِ زنانِ آباديِ ما

كشتارگاه.

                         هدايت اله امينيان - چهل و هشت

                                  گرگان – 14/9/1378

در گذر  هياهو

انتظاري است

در گوش من مي پيچد

هنوز

واژگانِ نگاهش

سلام

نانِ تنهايي من.