چهل و هشت

یکی از آهنگ های مورد علاقه ام ، موسیقی بدون کلامی است به نام A Man With A harmony از آهنگ سازی بزرگ به نام ، انیو موریکونه ... کمتر آهنگی دارد که ناشنیدنی باشد ... بسیاری از فیلم های بزرگ تاریخ سینما ، موفقیت به یادماندنی شان را مدیون این آهنگ ساز بزرگ هستند.

با این اهنگ ، مدت های مدیدی پست نوشته ام و شعر گفته ام ... حس غریبی به من می دهد ... امشب به طور اتفاقی در یک رادیوی اینرنتی آن را شنیدم و دوباره هوس نوشتن پستی ، شعری ، چیزی به سرم زد ... ساعت ها نشستم ... تایپ کردم و پاک کردم ... هیچی نوشته نشد ... به جز همین چند سطری که خواندید ... گویا تمام شده ام ... ته کشیده ام ... فقط می اندیشم ، اگر تو را از دست بدهم ، چه تنهایم.

و این هم ترانه ی بسیار زیبایی از The Babys

Everytime I think of you
It always turns out good
Everytime I've held you
I thought you understood
People say a love like ours
Will sure pass
But I know a love like ours
Will last and last
And baby I was wrong
Not knowing how
Our love should go
(How our love)
(How our love should go)
But then I wasn't wrong
In knowing how our love would grow
(How our love)
(How our love would grow)
And everytime I think of you
Everytime
Everytime I think of you
Every single time
It always turns out good
Seasons come and seasons go
But our love will never die
Let me hold you darling
So you won't cry
Cause people say that our love affair
Will never last
But we know a love like ours
Will never pass
And baby I was wrong
Not knowing how our love should go
(How our love)
(How our love should go)
But then I wasn't wrong
In knowing how our love would grow
(How our love)
(How our love would grow)
And everytime I think of you
Everytime
Everytime I think of you
Every single time
It always turns out good
People say a love like ours
Will surely pass
But I know a love like ours
Will last and last
And baby I was wrong
Not knowing how our love should go
(How our love)
(How our love should go)
But I wasn't wrong
In knowing how our love would grow
(How our love)
(How our love would grow)
Everytime I think of you
Everytime I think of you
Everytime I think of you
It always turns out good
Everytime I think of you
Everytime I think of you
Everytime I think of you
Everytime
Everytime I think of you
Everytime I think of you (everytime)
Everytime I think of you
Everytime I think of you
Everytime I think of you (everytime)
Everytime I think of you
Everytime I think of you
Everytime I think of you (everytime)
Everytime I think of you

و این هم ترانه ی بسیار زیبای She از الویس کاستلو ، یکی از همان آدم هایی که بد نیست ، بشناسید ، بشنوید و بخوانید.

She

May be the face I can't forget

The trace of pleasure or regret

May be my treasure or the price I have to pay

She
May be the song that summer sings

May be the chill that autumn brings

May be a hundred different things

Within the measure of a day

و این هم ترانه ی بسیار زیبایی از فرانک سیناترا

Strangers in the night exchanging glances
wondering in the night
what were the chances we'd be sharing love
before the night was through.

Something in your eyes was so inviting,
something in your smile was so exciting,
something in my heart,
Told me I must have you.

Strangers in the night, two lonely people
we were strangers in the night
Up to the moment
when we said our first hello.
Little did we know
Love was just a glance away,
a warm embracing dance away and -

Ever since that night, we've been together.
Lovers at first sight, in love forever.
It turned out so right,
for strangers in the night.

Love was just a glance away,
a warm embracing dance away -

Ever since that night we've been together.
Lovers at first sight, in love forever.
It turned out so right,
for strangers in the night.

Do dody doby do
do doo de la
da da da da ya

بجز آغاز ...

اما فراموشی چرا

قصه

سراسر چیستی است از هستی ما

تا کجایش روزگاران یاد باد ... داغی و تَرناکی

از آن آشفتگی ... پیچیدگی درهم ... دل تنگی وحشی

و آن هم باز فراموشی

که فصل آخرش جغد و چه بی پایان

به آرامش کشد آیا؟

پریشانم ... ولی آیا تو را هرگز؟

به هر سو

كشد زوزه ي مرگي

در آن دشت پُر از برف

كه شايد

بگيرد

از آن گله ي گوسپند

غرامت

به گنگي

كشيد نعره ي دردي

در آن تيره شب سرد نفس گير

كه شايد

بگيرد

از آن گرگي خونخوار

سپيد بره ي گوسپند

در آن سرد زمستان

ندارد كسي تاب و تواني

كه ايستد به ياري

به جنگي كه در آن

گرگي خونخوار

فرو خورد

دلاور

               هدايت اله امينيان

               گرگان 29/7/1376

گـرگ ها خـوب بـداننـد در ایـن ایـل غـریـب      گـر پـدر مُـرد ، تـفـنـگ پـدری هسـت هنـوز

گـرچـه مـردان قبیلـه همگی کشته شدند      توی گهواره ی چوبی ، پسری هست هنوز

آب اگر نیست ، نترسید ، که در قافله مان      دل دریـایـی و چشمــان تـری هست هنـوز

       دکتر زهرا رهنورد

         خانم دانشجوی متخلف

     تحصیل کرده در دو رشته ی همزمان و غیرمرتبط

           استادیار و دانشیار در رشته ی غیرمرتبط

      رئیس اسبق دانشگاه الزهرا

      قرآن پژوه ، نویسنده ، پژوهشگر ، مدرس دانشگاه

I steal the night away
drivin' my life away dancin'
I was a Romeo
I knew the art of romancin'
I was just one of the guys and I thought I had it made
I needed someone to show me
how to love
Juliet
oh Juliet
the night was magic when we first met
Juliet
oh Juliet
you know you taught me to fly
You take me clear to the sky
and all the people around the world can
Stand aside
for me and my baby - Juliet

Fighting with destiny
fortune and fame but kept losin'
Playin' a joker's game
only myself I was foolin'

I was an average guy in a world of empty dreams
You've broken down all the walls
with your love

Juliet
oh Juliet
this guy's in love with you don't forget
Juliet
oh Juliet
you know you taught me to fly
you take me clear to the sky
And all the People around the world can stand aside
Close your eyes
Juliet
don't let go
On and on our love is like the sun
it keeps on goin' strong like eternity
I wanna love you in my life
sweet Juliet
Livin' without love in my life
my girl Juliet

Juliet
oh Juliet
this guy's in love with you don't forget ...
Juliet
oh Juliet
this guy's in love with you don't forget ...
Juliet
I oh Juliet.

 Black یک آهنگ بسیار زیبا از 

Here I go out to sea again

The sunshine fills my hair

And dreams hang in the air

Gulls in the sky and in my blue eyes

You know it feels unfair

There's magic everywhere

Look at me standing

Here on my own again

Up straight in the sunshine

No need to run and hide

It's a wonderful, wonderful life

No need to laugh and cry

It's a wonderful, wonderful life

And I need a friend
Oh, I need a friend
To make me happy
Not stand here on my own

Look at me standing
Here on my own again
Up straight in the sunshine

No need to run and hide

It's a wonderful, wonderful life

No need to laugh and cry

It's a wonderful, wonderful life

I need a friend

Oh, I need a friend
To make me happy
Not so alone.......
Look at me here
Here on my own again
Up straight in the sunshine

No need to run and hide
It's a wonderful, wonderful life
No need to laugh and cry
It's a wonderful, wonderful life

No need to run and hide
It's a wonderful, wonderful life
No need to run and hide
It's a wonderful, wonderful life

Wonderful life, wonderful life

خاطر مضطرب از یاد تو را ، می سپارم به آب

ترس بی تو نگریستن به جهان را چه کنم ، ریشه ی تنهایی من!

شمعيم

نور مي افشانيم و هر لحظه ذوب مي شويم ، آرام آرام

غافل از آن كه

هر لحظه ، پروانه اي مي چرخد بر گِرد ما و مي سوزد در كنار ما

بي صدا و آرام آرام!

مرا با خويشتن ، سر در گريبان است

به آهی می كشم گریه ، بر اين آورده آبي تا كجا بايد

فراوان پاسخي ، من چشم در راهم ، هنوزم

زمان بر پشتِ در كوبد : تو آيا امشب هم هستي؟

به ناخن  مي كشد پنجه بر اين آواز : تا كجا هستي؟

بگيرم گوش در فرياد

بتازم من هراسان بيشه ها بر پشت اين باد

بنوشم لحظه لحظه ، نوشدارو ، غم ، پريشاني

بگيرم پنجه اش : دستي بزن آورده ام ... هرگز!

به نرمي ... آه ..... آن روزگاران را به ياد دارم

چه صاف و آسمان آبي!

ولي ، افسوس

تو هم مي داني چه بيخوابم

به نازك دست و پايي يا صدايي من چه بي تابم

در اين بحثِ سكوت ، افتاده بر ما بختكي

آن هم شود ، روزي فراموشي

نمي دانم!

كه شايد ... بي صدا ،‌ تنها

به خوابت بركشم آغوش : در اين سبزه چه مي بيني؟

به مرغ شانه سر ، بارها چه مي گويي؟

به گل هاي سپيد ، داستان چه مي سازي؟

تو از مادر چه مي داني؟

پريشان كودك من

رنگ و بويش ، سرخ سيبي است

يادگاري.

                            هدایت اله امینیان

                               ۲۵/آذر/۱۳۸۶

این شعر زیبا را عادل برای ما فرستاد تا در همین وبلاگ بگذاریم که با اجازۀ ایشان برای شما دوستان در اینجا قرار داده شده است.

باز مثل هر روز
خانه را ترک و سوی مدرسه مان رفتم من
حس و حال دعوا، در سرم می چرخید
من دلم می خواست ثابت کنم آوازه ی خویش
تا حسابی ببرند
بچه های دیگر از زورم
زنگ اول آمد
بعد از آن ساعت تفریح چه زود
بانگ ناظم پیچید
تا به دعوا و کتک ما را تند، بفرستد به حیاط
جالب آن بود که بعد از تفریح
باز با زور و کتک می رفتند، بچه ها سوی کلاس!
جمعی از ما به کلاس، شادمانه ماندیم
و به تعقیب و فرار ناظم را
عاقبت پیچاندیم!
اندکی بعد زمن بانگی خاست:
«چه کسی را های! هوای رزم است؟
اینک آماده ی هر جنگم من»
علی آمد زکنار
چغر و زیرک بود
پنچه در پنجه ی هم افکندیم
قلبمان را، زخشم آکندیم
ناگهان دستم را پیچیدم
دور آن گردن چون پای درخت
همچو پیچیدن مار افعی دور شکار
و سپس او افتاد
همچو افتادن فیل
و زمین لرزید زین پیکر سخت
بعد از آن رزم بزرگ
مشت هایی به بهنام زدم با شوخی
گفت چه زوری داری!
می زدم دور غرور، گوش تا گوش کلاس
تا که نادر آمد
گفت با فتحی ما می جنگی؟
گفتمش هه! جوک است یا شوخی، این که تو می گویی؟
گفتم این بدبخت را
بارها من زده ام که...اما
باز هم می زنمش
دور هم چرخیدیم
چشم بر چشم هم آن گه دوختیم
من نگاهم فاتح
همچو شیری، بر افتاده شکار
او نگاهش هشیار
همچو کفتاری پیر
در کمین تا بکند غفلت شیر
سرم از نخوت چونان مرغی
آسمان ها را خوش می پیمود
که نفهمیدم کی خورد به سنگ
بر زمین لغزیدم
و سر فتحی را، بالای سر خود دیدم
این چنین بود که من
یاد "روزی زسر سنگ عقابی به هوا خاست..." افتادم و هنوز
یادم آید آن روز.

و ما نشسته ایم در غبار

خسته از تنها رفتن در مسیری هنوز پاسِ درازی مانده تا پایان

و نمی دانیم به کدامین سوی می نشیند سرانجام ، خاطراتِ ما بی غبار

به سویی ، کودکانی در کوچه پس کوچه های شهری غریب

بازماندگانی از بازیِ پیچیدۀ روزگار

به سویی ،  مادرانی درخانه هایی با بویِ کویر

پیچیده افتادگانی در باقیمانده شوره زارهایی  پُر دست انداز

و به سویی ، پدرانی ...

هنوز پیچیده باقیمانده یادشان در زیرِ خاکِ درختانِ سپیدار

و ما رسیده بودیم در غبار

در روزی از روزهایِ عکس هایِ یادگاریِ قهوه ای

به آخرین باقیمانده آبادی هایِ متروک

تنها بازماندگانِ سالیانِ داغ وُ طاعون وُ وبا

کودکانی از مادران وُ پدرانی پیچیده در کفن هایی به رنگِ آن سالیان

در زیرِ خاکِ درختانی از جنسِ سپیدار

و ما هنوز می رویم در غبار

و گاه گاهی می ایستیم خیره به روزهایی قهوه ای وُ پُر غبار

و باز می رویم در غبار

به رنگ قهوه ای و سرخ

از جنسِ خاک و درختانی به نام سپیددار.

                                                              هدایت اله امینیان                                              

                                                             تهـران - 23/5/1385

هی ، ‌ای آن كه درته قايق نشسته‌ای
اگر شكافی در كف قايق ديدي
ناديده اش مگير
زيرا كه مرگ هم ترا ناديده نمی گيرد

به ما نام مهاجر داده اند آنان
چه‌ بی‌ربط است اين نام
مهاجر آنست كه ترك وطن گويد
ولی ما با رضای خويش قدم ننهاده ایم در راه
تا از نو ميهنی جوئيم
كه شايد هم ، اگرشد ، تا ابد ، آنجا بمانيم

گريزانيم و سرگشته
و تاراندند از آنجا ما
اينجا
كجا؟
كی؟ زادگاه ما تواند گشت ، هرگز

اين دياری كه ، گيرم ، پذيرا گشت ما را
تواند بود اينجا تبعيدگاه چون ما
اما ، وطن هرگز

همه در انتظاريم
نشسته در كنار مرز ، دلواپس
و می پائيم ، هر آن تغيير ناچيزی كه افتد در آن سوهای آن مرز
به باد پرسشش ‌گيريم
هر آن كس را كه از ره می‌رسد تازه
و می پرسيم و می پرسيم
و هيچ رخدادی از خاطر دور نمی داريم
از آن چه رفته و آن چه روی داده
نمی بخشيم حتی ذره‌ای را
كه عفوی نيست دراين كار
عفوی نيست

درياها، هرچند آرامند و رامند
مپنداريد اما
كه آن رامی و آرامی
دل ما را دچار شبهه خواهد كرد
به گوش آيد صدای نعره‌ها آنجا
از اردوگا‌ه هایتان تا به اين جا
و ما خود نيز ، به تقريب ، شبيه شايعات آن جنايات
فرا جستيم از آن سوی مرز به اين سو
و از ما ، هر كه با كفشی از هم بگسسته می‌گردد ميان خلق
خود گويای آن ننگی است
كه اين ايام
به دامان برنشسته ميهن ما را
ولی ما باز می‌گرديم
از آن رو
كه حرف آخرين نا گفته مانده.

                                                 برتولد برشت – مهاجران

اتاق تاریک است

سیاه بختی ِ گیسوانم گم می شود میان این همه بی چراغی

می شنوم فریاد مادر را که ناتوانی ِ چشمهایم را تکرار می کند

تمام چراغ های خانه را هم  روشن کرده  تا من  خط ِ کتاب هایم را گم نکنم

و حسرت ِ روشنی ِ پنجره ی اتاق ِ دخترک ِ همسایه  دلگیرم نکند .

مادر نمی داند که چراغ  فایده ایی ندارد ،

من مداد رنگی هایم را هم دیگر خوب نمی شناسم

و گاه میان واژه های فروغ سر گردان می شوم

نمی داند دیگر خوب نقاشی نمی کنم ُ  نارنجی را با خاکستری ها اشتباه می گیرم ...

مادر ! نگاه کن

چشم های ِ من  دیگر  خوب  نمی بیند

مداد رنگی ها را گم می کنم

نقاش شدن  خیال ِ کودکانه ایی بیش نیست  ،  باور کن

خیالی دور از دست ها و چشم های ِ من

من نا توان شده ام مادر !

دست هایم مُرده

چشم هایم تاریک است

قناری ام خیال ِ باز گشت ندارد ...

پس اشک ها و ذکرها و دعاهایت  کاری نمی کنند چرا ...

مادر !  بگذار خانه بی چراغ بماند

بگذار سپیده ی کوچکت  نبیند این همه نرسیدن  را ،

این همه نامهربانی را و سیاه بختی اش را

اگر خاموش بماند این اتاق دلخوش می شوم  که  خیال ها  خانه را گم کرده اند

آن وقت همیشه منتظر می نشینم کنار پنجره ، بی چراغ .

دلخوشی ِ کوچکم را مگیر از من مادر

چراغ ها را خاموش کن

به خدای ِ ا نار ها و سیب ها و دلتنگی ها هم  بگو 

خیال هایم را اگر نمی دهد  پرپرشان  نکند ...

دلم برای باغچه می سوزد - اردیبهشت 1385